
Blog de alumnos orientado cara á Psicoloxía; as súas novas, curiosidades, historia... Se estás interesado no tema, rogámosche que votes un vistazo e deixes a túa pegada!
jueves, 23 de febrero de 2012
Formación estelar nas nubes oscuras de Tauro
Unha nova imaxe do telescopio APEX (Atacama Pathfinder Experiment), situado en Chile, mostra un sinuoso filamento de po cósmico dunha lonxitude de máis de dez anos luz. No seu interior, ocúltanse estrelas acabadas de nacer xunto con densas nubes de gas que, ao bordo do colapso, acabarán formando á súa vez novas estrelas. É unha das rexións de formación estelar máis próxima a nós. Os grans de po cósmico están tan fríos que son necesarias observacións de ao redor dun milímetro (como as levadas a cabo polo instrumento LABOCA, instalado no telescopio APEX) para detectar o seu débil brillo.


Fukushima en risco de sufrir outro gran terremoto
O risco sísmico na planta nuclear de Fukushima aumentou despois do terremoto de magnitude 9 que afectou a Xapón o pasado mes de marzo. Un novo estudo, publicado na revista da Unión Europea de Geociencias (EGU, polas súas siglas en inglés) 'Solid Earth, e que utilizou datos de máis de 6.000 terremotos, demostra que o tremor do 11 de marzo reactivou unha falla sísmica preto da central nuclear.
A investigación suxire que as autoridades xaponesas deben reforzar a seguridade da central nuclear de Fukushima para que poida soportar terremotos de gran tamaño que poidan supoñer unha nova ameaza directa para a rexión. A prefectura na que se encontra a planta foi testemuña dun dos peores desastres nucleares da historia despois de ser arrasada por un terremoto de magnitude 9 e un tsunami con ondas de ata 30 metros.
O epicentro do sismo que azoutou Xapón o 11 de marzo de 2011 estaba no fondo do mar a uns 160 km da costa de Fukushima. Os autores do traballo, pertencentes a universidades de Xapón Y China, conclúen que podería acontecer no futuro un moito máis próximo á costa na que se encontra a central de Fukushima.
"Hai algunhas fallas activas na área da central nuclear e os nosos resultados mostran a existencia de anomalías estruturais parecidas baixo as zonas de Iwaki e a de Fukushima. Tendo en conta que houbo recentemente un gran terremoto en Iwaki, cremos que é posible que poida acontecer nesta zona un sismo de forza similar ao de Fukushima, di o director da investigación Dapeng Zhao, profesor de xeofísica da universidade xaponesa de Tohoku.
A investigación suxire que as autoridades xaponesas deben reforzar a seguridade da central nuclear de Fukushima para que poida soportar terremotos de gran tamaño que poidan supoñer unha nova ameaza directa para a rexión. A prefectura na que se encontra a planta foi testemuña dun dos peores desastres nucleares da historia despois de ser arrasada por un terremoto de magnitude 9 e un tsunami con ondas de ata 30 metros.
O epicentro do sismo que azoutou Xapón o 11 de marzo de 2011 estaba no fondo do mar a uns 160 km da costa de Fukushima. Os autores do traballo, pertencentes a universidades de Xapón Y China, conclúen que podería acontecer no futuro un moito máis próximo á costa na que se encontra a central de Fukushima.
"Hai algunhas fallas activas na área da central nuclear e os nosos resultados mostran a existencia de anomalías estruturais parecidas baixo as zonas de Iwaki e a de Fukushima. Tendo en conta que houbo recentemente un gran terremoto en Iwaki, cremos que é posible que poida acontecer nesta zona un sismo de forza similar ao de Fukushima, di o director da investigación Dapeng Zhao, profesor de xeofísica da universidade xaponesa de Tohoku.
UNHA NOVA CLASE DE EXOPLANETA FORMADO POR AUGA

Os astrónomos, coa axuda do telescopio orbital Hubble, identificaron unha nova clase de planeta fóra do sistema solar composto por auga e rodeado dunha espesa atmosfera de vapor.
O equipo internacional de astrónomos da NASA de EUA e a Axencia Espacial Estadounidense, encabezado por Zachory Berta del Centro Harvard Smithsonian de Astrofísica (CfA pola súa sigla en inglés), estudou o planeta denominado GJ 1214 b.
"É un planeta que non se parece a nada do que coñecemos ata agora". "Unha proporción enorme da súa masa está composta de auga", dixo Berta no boletín do Hubble, no que se decata de detalles do descubrimento.
O GJ 1214b foi descuberto en 2009 por un equipo de astrónomos encabezado por David Carbonneau, do CfA. O seu diámetro é aproximadamente 2,7 veces máis grande que o da Terra e o seu peso é unhas sete veces maior.
O planeta orbita a uns dous millóns de quilómetros dunha estrela anana vermella cada 38 horas e calcúlase que a temperatura na súa superficie é duns 230 graos celsius.
domingo, 19 de febrero de 2012
Culpan o reloxo biolóxico da falta de mulleres na ciencias
As mulleres evitan carreiras académicas con intensas materias de matemáticas porque o estilo de vida é incompatible coa maternidade, segundo acharon nun estudo investigadores da Universidade de Cornell que será publicado o próximo mes na American Scientist Magazine.
As universidades sempre foron criticadas polas políticas de contratación e avaliación que discriminan a muller, pero os achados deste novo estudo apuntan cara ao reloxo biolóxico como a principal razón pola que tan poucas mulleres rematan sendo profesoras de materias como matemáticas, enxeñarías, física e informática.
Unha muller que queira ter unha familia mira o rigoroso camiño que hai que realizar para ter un posto fixo e ten en conta a idade que terá antes de poder empezar a ter nenos e o pouco tempo que terá para criar os seus fillos. Moitas desas mulleres optan por carreiras máis flexibles.
"As universidades foron na súa maioría inflexibles con calquera cousa que se saíse do calendario, o que che escraviza durante anos e só entón contemplaríase a idea de quedarse embarazada", afirmou Wendy Williams, profesora de desenvolvemento humano en Cronell e coautora do estudo xunto co seu marido, Stephen Ceci.
Williams e Ceci analizaron datos sobre carreiras académicas de homes e mulleres con e sen fillos. Antes de que as mulleres fosen nais, tiñan carreiras equivalentes ou máis exitosas que os seus iguais masculinos. Pero unha vez que os nenos entraban en escena, a dinámica cambiaba.
As universidades sempre foron criticadas polas políticas de contratación e avaliación que discriminan a muller, pero os achados deste novo estudo apuntan cara ao reloxo biolóxico como a principal razón pola que tan poucas mulleres rematan sendo profesoras de materias como matemáticas, enxeñarías, física e informática.
Unha muller que queira ter unha familia mira o rigoroso camiño que hai que realizar para ter un posto fixo e ten en conta a idade que terá antes de poder empezar a ter nenos e o pouco tempo que terá para criar os seus fillos. Moitas desas mulleres optan por carreiras máis flexibles.
"As universidades foron na súa maioría inflexibles con calquera cousa que se saíse do calendario, o que che escraviza durante anos e só entón contemplaríase a idea de quedarse embarazada", afirmou Wendy Williams, profesora de desenvolvemento humano en Cronell e coautora do estudo xunto co seu marido, Stephen Ceci.
Williams e Ceci analizaron datos sobre carreiras académicas de homes e mulleres con e sen fillos. Antes de que as mulleres fosen nais, tiñan carreiras equivalentes ou máis exitosas que os seus iguais masculinos. Pero unha vez que os nenos entraban en escena, a dinámica cambiaba.
martes, 10 de enero de 2012
Biografía de Lynn Margulis
Lynn Margulis naceu en 1938 na cidade de Chicago. Iniciou os seus estudos de secundaria no instituto público Hyde Park e cando foi trasladada polos seus pais á elitista Escola Laboratorio da Universidade de Chicago, regresou pola súa conta ao instituto cos seus antigos amigos, lugar ao que ela pensou que pertencía. Desa época lembra de bo grado á súa profesora de español, a señora Kniazza.
Margulis diría do seu paso pola Universidade de Chicago.
En 1958 continuou a súa formación na Universidade de Wisconsin como alumna dun máster e profesora axudante. Estudou bioloxía celular e xenética: xenética xeral e xenética de poboacións.
Desde un principio sentiu atraída polo mundo das bacterias, que naquel entón ela indica que eran consideradas só na súa dimensión de xermes de carácter patógeno e sen interese na esfera do evolucionismo. Margulis investigou en traballos ignorados e esquecidos para apoiar a súa primeira intuición sobre a importancia do mundo microbiano na evolución. Ela mesma, nos seus diferentes traballos, guíanos no que foi a súa investigación e os antecedentes das súas achegas. Sempre mostrou unha especial disposición a valorar estes antecedentes, desde o seu recordo cara á señora Kniazza, a súa profesora de español no instituto; pasando polo recordo dos seus profesores de universidade e o que para ela significaron; e terminando por unha extensa referencia dos traballos daqueles científicos que ela rescatou do esquecemento para apoiar o seu pensamento evolucionista.
Investidura de Margulis como doutora honoris causa pola UAM, xunto a Peter David Townsend (izda.), o reitor Raúl Villar e Eugenio Morais Agacino.
Interesouse polos traballos de Ruth Sager, Francis Ryan e Gino Pontecorvo. Estes traballos lévana á que ela considera obra mestra: The Cell in Developement and Heredity (A célula no desenvolvemento e a herdanza), escrita por E. B. Wilson en 1928. Toda esta obra relacionada coas bacterias está relacionada á súa vez cos traballos de L. E. Wallin, Konstantin Mereschkowski e A. S. Famintsyn, nos que se expón a hipótese de que as partes non nucleadas das células eucariotas eran formas evolucionadas doutras bacterias de vida libre. Desde entón o seu traballo centrouse en desenvolver esa hipótese que a conduciu a formular a súa teoría da endosimbiosis seriada, e posteriormente a súa visión do papel da simbiogénesis na evolución.
As súas achegas á bioloxía e o evolucionismo son múltiples: describiu paso a paso e con concreción a orixe das células eucariotas (o SET, que considera o seu mellor traballo); xunto a K. V. Schwartz clasificou a vida na terra en cinco reinos agrupados en dous grandes grupos: bacterias e eucariotas; formulou a súa teoría sobre a simbiogénesis e a importancia desta na evolución; apoiou desde o primeiro momento a hipótese de Gaia do químico James E. Lovelock, contribuíndo a ela desde a bioloxía e tentando que adquirise categoría de teoría; e realizou unha suma de traballos concretos sobre organismos bacterianos e formas de vida simbióticas, entre outras.
Na época da súa morte, o 22 de novembro de 2011 (morreu traballando no seu laboratorio), traballaba profundando no estudo de diferentes espiroquetas e o seu posible protagonismo en procesos simbiogenéticos.
Ela trae unha influencia espectacular porque trae a mestura de bioloxía con humanidades. Ela é da liñaxe destes científicos: Galileo Galilei, Copérnico e Newton. É unha científica que trae ideas radicais, pero que o tempo e a historia demostran que son correctas.
Margulis diría do seu paso pola Universidade de Chicago.
En 1958 continuou a súa formación na Universidade de Wisconsin como alumna dun máster e profesora axudante. Estudou bioloxía celular e xenética: xenética xeral e xenética de poboacións.
Desde un principio sentiu atraída polo mundo das bacterias, que naquel entón ela indica que eran consideradas só na súa dimensión de xermes de carácter patógeno e sen interese na esfera do evolucionismo. Margulis investigou en traballos ignorados e esquecidos para apoiar a súa primeira intuición sobre a importancia do mundo microbiano na evolución. Ela mesma, nos seus diferentes traballos, guíanos no que foi a súa investigación e os antecedentes das súas achegas. Sempre mostrou unha especial disposición a valorar estes antecedentes, desde o seu recordo cara á señora Kniazza, a súa profesora de español no instituto; pasando polo recordo dos seus profesores de universidade e o que para ela significaron; e terminando por unha extensa referencia dos traballos daqueles científicos que ela rescatou do esquecemento para apoiar o seu pensamento evolucionista.
Investidura de Margulis como doutora honoris causa pola UAM, xunto a Peter David Townsend (izda.), o reitor Raúl Villar e Eugenio Morais Agacino.
Interesouse polos traballos de Ruth Sager, Francis Ryan e Gino Pontecorvo. Estes traballos lévana á que ela considera obra mestra: The Cell in Developement and Heredity (A célula no desenvolvemento e a herdanza), escrita por E. B. Wilson en 1928. Toda esta obra relacionada coas bacterias está relacionada á súa vez cos traballos de L. E. Wallin, Konstantin Mereschkowski e A. S. Famintsyn, nos que se expón a hipótese de que as partes non nucleadas das células eucariotas eran formas evolucionadas doutras bacterias de vida libre. Desde entón o seu traballo centrouse en desenvolver esa hipótese que a conduciu a formular a súa teoría da endosimbiosis seriada, e posteriormente a súa visión do papel da simbiogénesis na evolución.
As súas achegas á bioloxía e o evolucionismo son múltiples: describiu paso a paso e con concreción a orixe das células eucariotas (o SET, que considera o seu mellor traballo); xunto a K. V. Schwartz clasificou a vida na terra en cinco reinos agrupados en dous grandes grupos: bacterias e eucariotas; formulou a súa teoría sobre a simbiogénesis e a importancia desta na evolución; apoiou desde o primeiro momento a hipótese de Gaia do químico James E. Lovelock, contribuíndo a ela desde a bioloxía e tentando que adquirise categoría de teoría; e realizou unha suma de traballos concretos sobre organismos bacterianos e formas de vida simbióticas, entre outras.
Na época da súa morte, o 22 de novembro de 2011 (morreu traballando no seu laboratorio), traballaba profundando no estudo de diferentes espiroquetas e o seu posible protagonismo en procesos simbiogenéticos.
Ela trae unha influencia espectacular porque trae a mestura de bioloxía con humanidades. Ela é da liñaxe destes científicos: Galileo Galilei, Copérnico e Newton. É unha científica que trae ideas radicais, pero que o tempo e a historia demostran que son correctas.
Traxectoria de Lynn Margulis
Lynn Margulis (Chicago, 5 de marzo de 1938 - 22 de novembro de 2011 foi unha destacada bióloga estadounidense, considerada unha das principais figuras do evolucionismo. Licenciada en ciencias pola Universidade de Chicago, máster na Universidade de Wisconsin e doutora pola Universidade de California, foi membro da Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos desde 1983 e da Academia Rusa das Ciencias. En 2008 recibiu a Medalla Darwin-Wallace. En 2011 foi nomeada profesora distinguida do Departamento de Geociencias da Universidade de Massachusetts Amherst.
No ano 1999 recibiu, da man do presidente estadounidense Bill Clinton, a Medalla Nacional de Ciencia. É mentora da Universidade de Boston e foi nomeada doutora honoris causa por numerosas universidades, entre outras, pola Universidade de Valencia, Universidade de Vigo, a Universidade Autónoma de Madrid e a Universidade Autónoma de Barcelona, realizando, en colaboración con esta última, traballos de microbiología evolutiva no Delta do Ebro.
Entre os seus numerosos traballos no campo do evolucionismo destaca, por describir un importante fito na evolución, a súa teoría sobre a aparición das células eucariotas como consecuencia da incorporación simbiótica de diversas células procariotas (endosimbiosis seriada). Tamén, a posible aceptación da súa proposta segundo a cal a simbiogénesis é a principal fonte da novidade biolóxica poría fin a cen anos de prevalencia do neodarwinismo. A súa importancia no evolucionismo e o alcance das súas teorías están aínda por ver.
No ano 1999 recibiu, da man do presidente estadounidense Bill Clinton, a Medalla Nacional de Ciencia. É mentora da Universidade de Boston e foi nomeada doutora honoris causa por numerosas universidades, entre outras, pola Universidade de Valencia, Universidade de Vigo, a Universidade Autónoma de Madrid e a Universidade Autónoma de Barcelona, realizando, en colaboración con esta última, traballos de microbiología evolutiva no Delta do Ebro.
Entre os seus numerosos traballos no campo do evolucionismo destaca, por describir un importante fito na evolución, a súa teoría sobre a aparición das células eucariotas como consecuencia da incorporación simbiótica de diversas células procariotas (endosimbiosis seriada). Tamén, a posible aceptación da súa proposta segundo a cal a simbiogénesis é a principal fonte da novidade biolóxica poría fin a cen anos de prevalencia do neodarwinismo. A súa importancia no evolucionismo e o alcance das súas teorías están aínda por ver.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)