- A mostra, "Arte e Saúde
Mental Do outro lado? ", recolle as obras de arte de máis de 50
pacientes psiquiátricos e 20 psiquiatras, psicólogos e artistas.
-
As obras son anónimas e os visitantes gozarán das pezas de arte sen
saber se foron realizadas por pacientes ou profesionais da Saúde Mental.
- A exposición forma parte dunha nova edición de 'Expodistrito', unha iniciativa cultural impulsada pola Área de Cultura e Educación do Concello de Bilbao.
Bilbao, abril de 2012. - O Centro Municipal de Abando-Barrainkua
acolle durante a última quincena do presente mes de abril, entre os
días 16 e 30, unha exposición artística que reúne por primeira vez en Euskadi
obras de arte realizadas por máis de 50 pacientes psiquiátricos e un
total de 20 psiquiatras, psicólogos e terapeutas que os atenden e axudan
nos seus tratamentos.
A insólita exposición, que leva por nome,
"Arte e Saúde Mental Do outro lado? ", recompila unha selección das
obras realizadas durante estes últimos dez anos nos programas de
actividades artísticas da Comunidade Terapéutica de AMSA, prestixiosa organización que brinda servizos de psiquiatría na capital biscaíña.
En concreto, a mostra, coordinada polo psiquiatra Claudio Maruottolo e o escultor Iñaki Martínez,
busca a reintegración dos pacientes psiquiátricos na sociedade a través
da Arte. Así, os asistentes poderán ver a produción artística dos
pacientes psiquiátricos, terapeutas e artistas plásticos que forman
parte da Comunidade Terapéutica de AMSA.
'Arte e saúde mental' forma parte dunha nova edición de 'Expodistrito', unha iniciativa cultural impulsada pola Área de Cultura e Educación do Concello de Bilbao
que ten como propósito descentralizar as manifestacións artísticas da
Vila e presentar ao público o traballo de artistas noveis, así como
servir de escaparate a outros xa consagrados.
O coordinador da exposición, o psiquiatra Claudio Maruottolo, destaca 'Arte
e saúde mental' ten como obxectivo principal "axudar á reinserción
social dos pacientes que acoden aos tratamentos, e mostrar os traballos
que levamos realizando durante moitos anos".
Pola súa banda, o outro dos responsables da mostra, o artista Iñaki Martínez,
subliñou que, a través da arte, os pacientes "poden mostrar os seus
sentimentos e pensamentos. Axúdalles a expresarse con maior facilidade
que coa palabra, engade.
Neste sentido, Maruottolo
sinala que a expresión a través da arte "é un instrumento terapéutico
máis para favorecer o desenvolvemento de recursos psíquicos facilitadores
da saúde mental, como a creatividade e a comunicación non verbal, que
axuda a lograr unha apertura maior ao momento de recibir as restantes
terapias tradicionais".
Todos os implicados na exposición
contribúen coas súas producións artísticas, que son expostas de forma
anónima. Así, os que visiten a exposición non saberán que obras
pertencen pacientes psiquiátricos ou cuales a profesionais médicos, psicólogos ou artistas plásticos.
"Ao
non saber a autoría dos traballos contribúese a non estigmatizar as
persoas integrantes da comunidade Terapéutica, fundamentalmente aos
pacientes psiquiátricos ao tratalos con igualdade. As persoas que
visiten a exposición terán a posibilidade de encontrar -se as encontran-
resposta a se hai diferenzas entre as obras expostas", afirma Maruottolo.
Blog de alumnos orientado cara á Psicoloxía; as súas novas, curiosidades, historia... Se estás interesado no tema, rogámosche que votes un vistazo e deixes a túa pegada!
viernes, 27 de abril de 2012
miércoles, 11 de abril de 2012
Unha mala organización do traballo e estilos de mando autoritarios son as principais causas dos riscos psicosociais en España
O 73% dos traballadores padece estrés no ámbito laboral e tres cuartas partes deles teñen problemas de saúde derivados desta situación. Ademais, o 71% di "sentirse queimado" polo traballo e un 26% presenta risco de acoso e desempeñan o seu traballo nun ambiente hostigador. Un 15% foron vítimas puntuais de situacións de acoso moral e un 2% son vítimas de acoso severo.


As persoas que viven en cidades teñen un maior risco de sufrir ansiedade e depresión
Segundo un recente estudo publicado na revista científica Nature, as persoas que viven en cidades teñen un 21% máis de risco de padecer un trastorno de ansiedade, un 39% máis de risco de sufrir un trastorno do estado de ánimo e o dobre de risco de sufrir esquizofrenia.
Para chegar a esta conclusión, os autores procedentes do Instituto de Saúde Mental Douglas de Canadá, comparon a actividade celebral de voluntarios procedentes de núcleos con máis de 100.000 habitantes, coas de habitantes de núcleos de máis de 10.000 habitantes e un terceiro grupo formado por persoas de áreas rurais. Encontraron que a resposta ao estrés na amigdala (rexión cerebral vinculada coa regulación das emocións e o estado de ánimo) era maior conforme maior era o núcleo urbano ao que pertencía a persoa.
Polo tanto, existe unha forma ou formas na que a experiencia de vivir en nucleos urbanos afecta aos centros cerebrais que regulan as emocións, creando unha maior vulnerabilidade a padecer trastornos mentais.
Para chegar a esta conclusión, os autores procedentes do Instituto de Saúde Mental Douglas de Canadá, comparon a actividade celebral de voluntarios procedentes de núcleos con máis de 100.000 habitantes, coas de habitantes de núcleos de máis de 10.000 habitantes e un terceiro grupo formado por persoas de áreas rurais. Encontraron que a resposta ao estrés na amigdala (rexión cerebral vinculada coa regulación das emocións e o estado de ánimo) era maior conforme maior era o núcleo urbano ao que pertencía a persoa.
Polo tanto, existe unha forma ou formas na que a experiencia de vivir en nucleos urbanos afecta aos centros cerebrais que regulan as emocións, creando unha maior vulnerabilidade a padecer trastornos mentais.
viernes, 2 de marzo de 2012
jueves, 1 de marzo de 2012
Unha das principais psicólogas infantís é Rocío Ramos (coñecida pola serie emitida en cuatro SUPERNANY) que é unha das persoas que máis entende sobre as condutas e a psicoloxía dos nenos. En especial trata a psicoloxía infantil e como actuar en determinadas situacións que teñen que ver cos nenos.
A entrevista a Rocío Ramos publicada nun diario andaluz é moi interesante e responde a moitas preguntas que nos axudan a actuar cos nosos fillos.
Unha das frases mais interesantes que dí na entrevista é:
"A labazada para, pero non educa en ningún caso"
Nesta entrevista responde a estas preguntas de xeito moi claro:
Hai costume de dicir aquilo de "meu fillo saíu bo ou malo". ¿Hai nenos que "saen" bos e outros non?
A entrevista a Rocío Ramos publicada nun diario andaluz é moi interesante e responde a moitas preguntas que nos axudan a actuar cos nosos fillos.
Unha das frases mais interesantes que dí na entrevista é:
"A labazada para, pero non educa en ningún caso"
Nesta entrevista responde a estas preguntas de xeito moi claro:
Hai costume de dicir aquilo de "meu fillo saíu bo ou malo". ¿Hai nenos que "saen" bos e outros non?
¿Que fago se o meu fillo con 10 anos aínda se mexa na cama?

Se o teu neno tende a mexarse continuamente na cama, tes que consultar cun especialista en uroloxía infantil para que descartes calquera tipo de enfermidade.
Así mesmo, debes controlar a cantidade de líquidos qe dás de beber o teu fillo. Polas noites, despois da cea, evita darlle moito líquido ou déalle algunha infusión. Isto fará que conscientemente poida controlar o seu desexo de mexar.
Ademais, é moi importante que o apoies e lle demostres confianza para que o axudes a superar esta difícil situación pola que está a pasar. Non o castigues nin te burles do teu neno por mexarse, isto aumentará a súa inseguridade.
Nalgúns casos raros, os nenos que se mexan continuamente na cama sofren da enurse; un problema que lamentablemente non poden ser resolto polos pais, nin polo pediatra, senón por un psiquiatra infantil que terá que avaliar o problema para poder axudar ao neno e aos seus pais a resolvelo.
Síntomas de problemas emocionais como a tristura ou a irritabilidade constante, ou un cambio no apetito ou nos hábitos de durmir, son alerta para que te decates se o teu neno pode estar a sufrir de enurse.
Se o teu neno ten este problema non o protexas extremadamente senón trata de que en fronte o seu problema, e canto antes leva te cun especialista.
jueves, 23 de febrero de 2012
Pensar cambia o cerebro
O pasado 17 de Decembro tivo lugar unha xornada teórico-clínica organizada pola Asociación Psicoanalítica de Madrid e o Instituto de Psiquiatría do Hospital Clínico de San Carlos de Madrid baixo a dirección do Profesor López Ibor e a Dr.a Reneses. O Dr. Glen O. Gabbard, psicanalista e unha das máximas autoridades internacionais no tratamento de Trastornos Límite de Personalidade expuxo as súas concepcións sobre este tipo de patoloxía psíquica.
Os Trastornos Límite de Personalidade son patoloxías graves que afectan ao psiquismo e que se manifestan en patróns persistentes de alteracións na cognición, a afectividade, a actividade interpersoal e o control dos impulsos e que se manifestan en aspectos como alteracións e inestabilidade en nas relacións interpersoais, que oscilan entre a excesiva dependencia ou o excesivo afastamento, inestabilidade na identidade ou autoimaxe, impulsividade respecto a elementos moi diversos como alimentación, drogas, sexo, compras ou risco, inestabilidade afectiva, ira excesiva, sentimentos de persecución, autoagresións, ou sentimentos de baleiro que poden desembocar en intentos de suicidio, pelexas ou agresións. Outras veces maniféstanse como graves retraccións sociais, sentido grandioso de si mesmo, obsesións incapacitantes, ou desprezo e violación dos dereitos dos demais.
O Dr. Gabbard, que é recoñecido internacionalmente por abordar o tratamento dos Trastornos Límites da Personalidade combinando a psicoterapia psicoanalítica con criterios neurocientíficos, desenvolveu esta novidosa perspectiva en detalle ante un auditorio de máis de 250 psicanalistas, psiquiatras e psicólogos.

Espuxo como os pacientes afectados por Trastornos Límites de Personalidade están afectados por un estado de estrés superior ao resto debido a que interpretan erroneamente as actitudes neutras dos que lles rodean percibíndoas como adversas e ademais terían unha capacidade especial para detectar as persoas escasamente confiables, o que os sitúa nunha posición de incerteza, estrés e alerta permanente. Ésto provocaría alteracións nos sistemas de neurotransmisión cerebral e deficiencias no axeitado funcionamento de certas estruturas cerebrais como a amígdala ou os lóbulos prefrontais. Gabbard propugnou unha combinación de psicoterapia psicoanalítica e atención psicofarmacolóxica baseada nos coñecementos achegados popr a Neurociencia que, cen anos despois deron a razón ás formulacións de Freud, o creador da psicanálise.
Pensar cambia o cerebro, concluíu.
Os Trastornos Límite de Personalidade son patoloxías graves que afectan ao psiquismo e que se manifestan en patróns persistentes de alteracións na cognición, a afectividade, a actividade interpersoal e o control dos impulsos e que se manifestan en aspectos como alteracións e inestabilidade en nas relacións interpersoais, que oscilan entre a excesiva dependencia ou o excesivo afastamento, inestabilidade na identidade ou autoimaxe, impulsividade respecto a elementos moi diversos como alimentación, drogas, sexo, compras ou risco, inestabilidade afectiva, ira excesiva, sentimentos de persecución, autoagresións, ou sentimentos de baleiro que poden desembocar en intentos de suicidio, pelexas ou agresións. Outras veces maniféstanse como graves retraccións sociais, sentido grandioso de si mesmo, obsesións incapacitantes, ou desprezo e violación dos dereitos dos demais.
O Dr. Gabbard, que é recoñecido internacionalmente por abordar o tratamento dos Trastornos Límites da Personalidade combinando a psicoterapia psicoanalítica con criterios neurocientíficos, desenvolveu esta novidosa perspectiva en detalle ante un auditorio de máis de 250 psicanalistas, psiquiatras e psicólogos.
Espuxo como os pacientes afectados por Trastornos Límites de Personalidade están afectados por un estado de estrés superior ao resto debido a que interpretan erroneamente as actitudes neutras dos que lles rodean percibíndoas como adversas e ademais terían unha capacidade especial para detectar as persoas escasamente confiables, o que os sitúa nunha posición de incerteza, estrés e alerta permanente. Ésto provocaría alteracións nos sistemas de neurotransmisión cerebral e deficiencias no axeitado funcionamento de certas estruturas cerebrais como a amígdala ou os lóbulos prefrontais. Gabbard propugnou unha combinación de psicoterapia psicoanalítica e atención psicofarmacolóxica baseada nos coñecementos achegados popr a Neurociencia que, cen anos despois deron a razón ás formulacións de Freud, o creador da psicanálise.
Pensar cambia o cerebro, concluíu.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
